สภาผู้แทนราษฎรสหรัฐ

สภาผู้แทนราษฎรสหรัฐ

หน้าสำหรับผู้แก้ไขที่ออกจากระบบ เรียนรู้เพิ่มเติม

สภาผู้แทนราษฎรสหรัฐ (อังกฤษ: United States House of Representatives) เป็นหนึ่งในสองสภาของระบบสภาคู่ของรัฐสภาสหรัฐ คู่กับวุฒิสภาซึ่งถือเป็นสภาสูง

องค์ประกอบของสภาผู้แทนราษฎรนั้นบัญญัติไว้ในมาตรา 1 แห่งรัฐธรรมนูญสหรัฐ โดยแต่ละรัฐในสหรัฐมีผู้แทนที่ได้รับเลือกจากจำนวนประชากรของแต่ละเขตที่แบ่งตามจำนวนประชากร (ตามสำมะโนประชากร) โดยหนึ่งเขตจะมีผู้แทนจำนวน 1 คน โดยในแต่ละรัฐจะต้องมีผู้แทนราษฎรอย่างน้อย 1 คน จำนวนของผู้แทนราษฎรของแต่ละรัฐจึงขึ้นอยู่กับจำนวนประชากรเป็นหลัก ในสำมะโนประชากรปีค.ศ. 2010 รัฐแคลิฟอร์เนียที่มีประชากรมากที่สุดมีผู้แทนราษฎรทั้งหมด 53 คน และมี 7 รัฐ ที่มีผู้แทนเพียงรัฐละคน ได้แก่ รัฐอะแลสกา รัฐเดลาแวร์ รัฐมอนทานา รัฐนอร์ทดาโคตา รัฐเซาท์ดาโคตา รัฐเวอร์มอนต์ และรัฐไวโอมิง[1] ตามกฎหมายสภาผู้แทนราษฎรมีสมาชิกทั้งสิ้น 435 คน[2] ในปีค.ศ. 2021 ได้มีการเสนอกฎหมายเพิ่มจำนวนผู้แทนให้กับวอชิงตัน ดี.ซี.จำนวน 1 คน ซึ่งจะเพิ่มให้มีจำนวนสมาชิกทั้งหมด 436 คน หากกฎหมายนี้ผ่านโดยรัฐสภา[3] นอกจากนี้ยังประกอบด้วยสมาชิกที่ไม่มีสิทธิลงมติจำนวน 6 คน จึงมึสมาชิกรวมทั้งสิ้น 441 คน[4] หรือน้อยกว่าขึ้นอยู่กับตำแหน่งว่าง สมาชิกสภาผู้แทนราษฎรแต่ละคนมีตำแหน่งคราวละสองปี ประธานสภาผู้แทนราษฎรมาจากการเลือกตั้งของสมาชิก

ระบบสภาคู่เป็นระบบที่ผู้ก่อตั้งสหรัฐ (Founding Fathers of the United States) สร้างขึ้นเพื่อให้มีสภาที่เป็นผู้แทนของประชาชนที่เป็นเสียงของประชาชนเพื่อให้เป็นการทำให้สมดุลกับวุฒิสภาที่เป็นผู้แทนของรัฐบาลจากแต่ละรัฐ สภาผู้แทนราษฎรมักจะเทียบได้กับสภาล่าง และวุฒิสภาเทียบได้กับสภาสูง แต่รัฐธรรมนูญของสหรัฐไม่ใช้คำดังกล่าว ทั้งสองสภามีหน้าที่ร่าง เสนอ พิจารณาและอนุมัติกฎหมาย

จากการที่สมาชิกได้รับเลือกมาจากกลุ่มคนจำนวนน้อย (ราว 693,000 คนต่อคนใน ค.ศ. 2007) จากเขตที่มักจะมีความเห็นคล้ายคลึงกันจึงทำให้สภาผู้แทนราษฎรเป็นสภาที่ไม่มีความขัดแย้งกันเท่าวุฒิสภา สภาผู้แทนราษฎรมีบทบาทหลักในการตรากฎหมาย โดยผ่านการร่างกฎหมายซึ่งจะต้องได้รับการลงมติเห็นชอบโดยทั้งสองสภาก่อนจึงจะส่งให้ประธานาธิบดีลงนามเพื่อบังคับใช้ นอกจากนี้สภาผู้แทนราษฎรยังมีอำนาจที่สงวนไว้เฉพาะที่เป็นเอกลักษณ์จากวุฒิสภา อาทิเช่น อำนาจในการเสนอบัญญัติการหารายได้เพิ่ม อำนาจการปลดผู้บริหารระดับสูงในรัฐบาลกลางรวมถึงประธานาธิบดี และการเลือกประธานาธิบดีถ้าจำนวนเสียงเลือกตั้งของคณะผู้เลือกตั้ง (electoral college)[5][6] ไม่เพียงพอตัดสินว่าผู้ใดควรจะได้รับเลือกเป็นประธานาธิบดี